آمادهسازي سطح، روشهاي عملآوری سطح زیر کار قبل از اعمال پوشش (رنگآمیزی، پوشش خارجي و پوشش داخلي و غيره) روي سطح است. از اهمیت انجام آمادهسازی سطحی میتوان به این موضوع اشاره نمود که اگر از بهترين رنگ استفاده شود و به بهترين روش اجرا شود ولي آمادهسازی سطح خوب نباشد رنگ در مدت كوتاهي از بين میرود. در چسبندگی بین پوششهای آلی و سطوح فولادی، اصولاً سه پیوند دخالت دارد که عبارتاند از پیوندهای شیمیایی، پیوندهای قطبی و پیوندهای مکانیکی. با ایجاد پروفیل روی سطح، در واقع سطح مقطع واقعی محل اتصال پوشش و فلز را بیشتر کردهایم. از طرفی، هر چه سطح مقطع فلز بیشتر باشد، تعداد نقاط فعال قطبی افزایش مییابد که خود، سبب افزایش نیروهای جاذبه گروههای قطبی خواهد شد و بایستی توجه داشت که پوشش مورد استفاده باید با شکل و عمق پروفیل تناسب داشته باشد. نمونه آلایندههایی که بايد در حين آمادهسازی سطح حذف شوند شامل رطوبت، روغن، چربي، محصولات خوردگي، كثيفي و پوسته نورد هستند. كثيفي، گردوغبار، دوده، خاكستر، بتن، سرباره زغالسنگ، ماسه، رطوبت، آب، اسيدها، قلياها، صابون، نمکها، پوستهها، مواد زائد، گدازآور، آلايندههاي روغني و گريسي پوششهاي اوليه، زنگزدگی زير يا غیرقابلاستفاده همچون يك سطح چسبنده و محصولات خوردگي پوششهاي فلزي هستند. وجود این موارد بر روی سطح باعث کاهش چسبندگی پوشش به زیر لایه و ایجاد پروفایل سطحی نامناسب میکنند که در نتیجه آن باعث کاهش طول عمر پوشش اعمال شده میگردند.